Misschien heb ik inderdaad wel meerdere gezichten. Heeft ieder mens niet meerdere gezichten? Heeft niet iedereen net zoals ik een rugzak vol maskers bij die ieder gewenst moment opgezet kunnen worden? Misschien wel misschien niet... ik heb het nog nooit aan iemand gevraagd.

Maar het feit dat mensen mij erop aan gaan spreken dat ze mij helemaal niet zo goed kennen als dat ze denken betekend dat dat dan dat mijn maskers beginnen te verslijten? Betekend dit dan dat heel langzaam na al die jaren mijn maskers de echte kim een klein beetje gaan laten zien?

Is dit dan het moment om afscheid te nemen van alle maskers? Of moet ik mijn maskers weer oplappen, oplappen tot dat niemand er meer door heen kan kijken.

Mijn maskers zijn zo handig, ieder moment an de dag zet ik het masker op wat ik nodig heb. Het masker waaronder mijn vrienden mij kennen noem ik mijn vrolijke opgewekte masker. Het masker dat ik naar mijn werk draag is het ig ga altijd met plezier naar mijn werk masker, dit is waarschijnlijk een masker dat iedereen wel eens moet gebruiken. Het masker wat ik thuis draag de rustige stille kim. Zijn er ook mensen waarbij ik geen masker hoef te gebruiken? Ik denk dat er maar nauwelijks mensen zijn die mij regelmatig zonder masker kunnen zien waaronder mijn vriendje. Al is het ook wel eens fijn om bij hem een masker op te kunnen zetten en onbewust gebeurt dat ook het is gewoon zo makkelijk. Over de meeste maskers heen draag ik nog een masker, het ik vind het allemaal wel goed masker de uitdrukking die over het algemeen van mijn hoofd is af te lezen. En natuurlijk vind ik het allemaal niet altijd goed, natuurlijk grijp ik wel eens in als ik vind dat het niet gaat zoals het moet gaan maar dat doe ik meestal te laat.

Komt er niet een moment dat alles wat ik onder mijn maskers verborgen houd er onderuit moet?

Iedere minuut van de dag spelen er allerlei gedachten rond in mijn hoofd zoals ik al eerder aan gaf bij mensen ik word moe van het voortdurend moeten denken. Mijn gedachten kunnen niet stoppen met denken. Wat zou ik me ontspannen kunnen voelen op het moment dat er gewoon even totale rust in mijn lichaam is. Soms heel soms is er zo'n moment maar dat duurt nooit langer dan enkele minuten. Dan ergert mijn brein zich aan het niet denken en moet het proces weer gestart worden.

Mijn vriendje zag me al wel vaak zonder maskers, maar niet al te lang geleden knapte er iets in mij. Ik moest zeggen wat ik voelde, dat de manier waarop ik leef niet de manier is waar ik op wil leven. Op de vraag of ik gelukkig was kon ik geen antwoord geven. Geluk wat is dat dan? Is geluk het zien van je vriendje? Is het geluk de geboorten van je nichtjes en neefjes? Het behalen van je diploma? Ja ik ervaar wel eens geluk... maar gelukkig..... als ik mijn leven een cijfer moest geven zou het toch maar een mager zesje zijn. Op de vraag wat mijn dromen waren kon ik ook al geen antwoord geven? Ik wil een huisje waar ik samen met mijn ventje een fijn leven kan hebben en ik wil een baan waarin ik me in kan zetten voor andere mensen. Ik wil een baan waar ik voldoening uit kan halen, waardoor ik met een voldaan gevoel naar huis kan vertrekken en de volgende morgen weer met plezier naar het werk kan gaan. Zijn dat dat mijn enige wensen? Mijn enige dromen? Ik weet het niet... Graag zou ik gaan werken in de opvang voor mensen met een verslaving en graag zou ik als de tijd daar rijp voor is mijn eigen opvang wille hebben.

Wat er dan weer door mijn hoofd heen speelt is waarom wil ik dat? Wil ik dat omdat het mij een interessant beroep lijkt of wil ik dat vanwege mijn broer. Wil ik dat om al het verdriet te kunnen vergeten door andere verslaafden op te vangen? Ik moet heel eerlijk zeggen ik weet het niet!

Ik heb mezelf altijd al gezien als iemand die de wereld wil beteren... en of dat nou met zielige kindjes in Afrika is of met verslaafden in Nederland het maakt mij niet uit.... Maar ik moet en zal deze wereld beteren?

Waarom wil ik de wereld beteren? Ik wil de wereld beteren omdat de wereld waarin ik leef verre van perfect is. Ik denk dat niemand in die wereld leeft maar het zou mooi zijn om inzet te tonen om de wereld steeds een stukje perfecter te krijgen. Alle kleine beetjes helpen zoals ze zeggen. Al vind ik dit gezegde niet altijd waar want als ik 200 euro nodig heb voor een nieuw bed en ik ontvang 10 euro dan ben ik toch nauwelijks geholpen en tegen de tijd dat ik die 190 bij elkaar heb gespaard is die 10 euro allang weer uitgegeven. Ligt dat aan mij? Of zit de hele wereld zo in elkaar? Op het moment dat je iets goeds ergens insteekt.... dat er dan wel weer ergens wat anders kwaadaardigs naar boven komt?